همه رو برق، ما رو گاز ادیسون

باز عاشقی مرا درنوردیده است. این مردِ زنپرست که من باشم، روزی ۱۷ مرتبه عاشق میشود. انگار مکانیسم فهم اینکه چرا فقط باید عاشق یک یا دو نفر شد را ندارد. علی ای و حال، اینبار عاشق اسمورودینکا شدهام. در ابتدا برایش توضیح دادم که ایران عراق نیست. ایران کشوری عربی نیست. ایران کلا هیچ گه خاصی نیست. ولی به هر حال با کشورهای اطرافش فرق دارد. هم جاهای خیلی گرم دارد، هم جاهای خیلی سرد. هم کوه و هم دریا. بعد برایش توضیح دادم که ما سیاهپوست نیستیم. چینی و هندی و منگل(مغول به انگلیسی میشه منگل) نیستیم. حتی برایش دو عکس فرستادم. یک عکس از دستهایم، یک عکس از پاهایم. برایش توضیح دادم که پوستم به آفتاب حساس است و به همین دلیل رنگ دستها و پاهایم با هم متفاوتاند و کلا هر جا که تاحالا آفتاب خورده، با جاهایی که آفتاب نخورده، رنگش فرق دارد. البته بعد که به حرفهایم نگاه کردم، دیسکاور کردم که چرت و پرت گفتهام و در واقع جاهایی هست که تاحالا آفتاب نخورده اما نسبت به جاهای دیگری که آفتاب خورده، دارکتر است. مثل سوراخهای بینی و گوش و کون.برایش توضیح دادم که ما هم شلوار جین و کت و شلوار میپوشیم و subway و BRT و election داریم. سر چهارراههایمان، در خیابانهایمان دوربین داریم و زنهایمان روبنده ندارند و بعضاً خیلی هم اُپِناند. معدودی از نظر ذهنی و عقلانی، و کثیری از نظر تحتانی. البته که کِلوز و قف همه رو برق، ما رو گاز ادیسون...

باید چشمها رو گرامی داشت به خاطر گزارش لحظهها. باید سجده کرد به انسان، به خاطر اندوهِ بودن، و اضطراب رفتن. باید گلوی بچهها رو با تیغ بوسید. باید اشکها رو پاک کرد و بدنهای مُثلهشده رو کنار هم جمع کرد. باید آتیش بزرگی به پا کرد. باید اشکها رو پاک کرد.مرد خدا قلب رقیقی داشت. وقتهایی که مستغرق افکار خودش بود، هر چند دقیقه یکبار شونههاش به لرزه میافتاد. از پشت سر که میدیدیش، نمیتونستی تشخیص بدی که لرزش شونههاش به خاطر قهقهست یا هقهق. حالتِ گرفتهی صورتش، مچاله بودن چشمها و ابروها به هقهق دلالت میکرد اما از اونجا که ردّ هیچ اشکی روی صورتش دیده نمیشد، دلالت به هقهقی این چنین شدید رو به کلی بیاعتبار میکرد. با این حال وقتی منشأ این لرزشها رو ازش جویا میشدی، مطمئن میشدی ک همه رو برق، ما رو گاز ادیسون...